ε ηλικία 79 ετών πέθανε ο Ρέιφ Πόμερανς, μία από τις πιο εμβληματικές μορφές του παγκόσμιου περιβαλλοντικού κινήματος και από τους πρώτους ανθρώπους που πίεσαν τις κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν σοβαρά την κλιματική αλλαγή.
.
Ο Πόμερανς, ο οποίος έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα, θεωρείται καθοριστικός παράγοντας στην προσπάθεια να μεταφερθεί η επιστημονική συζήτηση για το κλίμα από τα εργαστήρια και τα πανεπιστήμια στους διαδρόμους της πολιτικής εξουσίας.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, εργαζόμενος τότε στην περιβαλλοντική οργάνωση Friends of the Earth, ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με αναφορές για την υπερθέρμανση του πλανήτη μέσα από κυβερνητική έκθεση σχετικά με τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Όπως είχε δηλώσει αργότερα, συνειδητοποίησε αμέσως ότι επρόκειτο για ζήτημα πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη περιβαλλοντική κρίση της εποχής.
Ακολούθησε στενή συνεργασία με επιστήμονες, πολιτικούς και διεθνείς οργανισμούς, με τον Πόμερανς να διαδραματίζει κομβικό ρόλο στις πρώτες ακροάσεις του αμερικανικού Κογκρέσου για την κλιματική αλλαγή τη δεκαετία του 1980. Ήταν επίσης από τους ανθρώπους που συνέβαλαν στις διεθνείς διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στο Πρωτόκολλο του Κιότο το 1997, την πρώτη δεσμευτική παγκόσμια συμφωνία για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.
Παρά τη διεθνή πρόοδο, ο ίδιος παρέμενε συχνά απογοητευμένος από την αδυναμία των ΗΠΑ να αναλάβουν πιο αποφασιστική δράση, θεωρώντας ότι η πολιτική και οικονομική επιρροή των ορυκτών καυσίμων αποτελούσε βασικό εμπόδιο για ουσιαστικές παρεμβάσεις.
Τα τελευταία χρόνια είχε στρέψει μεγάλο μέρος της δράσης του στην προστασία της Αρκτικής και στην ανάδειξη της ανόδου της στάθμης της θάλασσας ως μιας άμεσης και απτής συνέπειας της κλιματικής κρίσης για τις παράκτιες πόλεις.
Ο Πόμερανς αφήνει πίσω του τη σύζυγό του, τρία παιδιά και επτά εγγόνια, αλλά και μια πολιτική και περιβαλλοντική παρακαταθήκη που συνέβαλε καθοριστικά στο να γίνει η κλιματική αλλαγή ένα από τα κεντρικά ζητήματα της παγκόσμιας δημόσιας συζήτησης.
Πηγή: Washington Post
Τα τελευταία χρόνια είχε στρέψει μεγάλο μέρος της δράσης του στην προστασία της Αρκτικής και στην ανάδειξη της ανόδου της στάθμης της θάλασσας ως μιας άμεσης και απτής συνέπειας της κλιματικής κρίσης για τις παράκτιες πόλεις.