Η ανάπτυξη της τεχνολογίας και η αυξανόμενη ζήτηση για μικροτσίπ και data centres ενισχύουν την οικονομική δραστηριότητα παγκοσμίως, με την αγορά των ημιαγωγών να αναμένεται να ξεπεράσει το 1 τρισ. δολάρια έως το 2030 και τις επενδύσεις σε data centres να υπερβούν τα 1,7 τρισ. δολάρια.
.
Ωστόσο, τόσο η παραγωγή μικροτσίπ όσο και η λειτουργία data centres εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το νερό, το οποίο αποτελεί κρίσιμη φυσική πρώτη ύλη. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η βιομηχανία ημιαγωγών καταναλώνει περίπου 210 τρισ. λίτρα νερού ετησίως, ενώ σχεδόν το 50% αυτής της κατανάλωσης πραγματοποιείται σε περιοχές με αυξημένη λειψυδρία.
Η εξάρτηση αυτή δημιουργεί σημαντικούς κινδύνους. Περίπου το 45% των data centres βρίσκεται σε περιοχές με υψηλό κίνδυνο διαταραχής της υδροδότησης, γεγονός που ενισχύει τον κίνδυνο διακοπής λειτουργίας και επηρεάζει ολόκληρη την αλυσίδα αξίας της τεχνολογίας.
Η παραγωγή μικροτσίπ είναι ιδιαίτερα υδροβόρα, με ένα εργοστάσιο (fab) να καταναλώνει έως και 14 δισ. λίτρα νερού ετησίως, ενώ τα data centres μπορεί να χρησιμοποιούν από 25 εκατ. έως 770 εκατ. λίτρα νερού τον χρόνο, με τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις να ξεπερνούν τα 2 δισ. λίτρα.
Οι πιέσεις εντείνονται καθώς πολλές από αυτές τις εγκαταστάσεις βρίσκονται σε περιοχές με ήδη υψηλό υδατικό στρες. Εκτιμάται ότι πάνω από το 40% των υφιστάμενων και νέων μονάδων παραγωγής μικροτσίπ θα λειτουργούν έως το 2030 σε περιοχές με υψηλό ή εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο λειψυδρίας.
Η περιορισμένη πρόσβαση σε νερό δημιουργεί όχι μόνο λειτουργικούς κινδύνους, αλλά και ευρύτερες επιπτώσεις, όπως διαταραχές στην παραγωγή, αύξηση κόστους, κανονιστικές παρεμβάσεις και ζητήματα φήμης. Χαρακτηριστικά, η έλλειψη μικροτσίπ την περίοδο της πανδημίας οδήγησε σε μείωση 26% της παραγωγής στον κλάδο αυτοκινήτου, ενώ προκάλεσε απώλειες περίπου 6 δισ. δολαρίων για την Apple.
Παράλληλα, η κοινωνική πίεση αυξάνεται, με τοπικές κοινότητες να αντιδρούν σε έργα που επιβαρύνουν τους υδάτινους πόρους, ενώ ενισχύονται και οι ρυθμιστικές παρεμβάσεις, όπως αυξήσεις τιμών νερού ή αυστηρότεροι περιβαλλοντικοί κανόνες.
Απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις, ο κλάδος αναπτύσσει στρατηγικές διαχείρισης, όπως ανακύκλωση νερού, τεχνολογίες κλειστού κυκλώματος ψύξης, αφαλάτωση και συνεργασίες σε επίπεδο υδρολογικών λεκανών.
Η αυξανόμενη εξάρτηση της ψηφιακής οικονομίας από το νερό αναδεικνύει τη σημασία της βιώσιμης διαχείρισης των φυσικών πόρων, καθώς οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται στον τεχνολογικό κλάδο αλλά επεκτείνονται σε ολόκληρη την οικονομία.
Πηγή: TNFD – Nature-related issues in the technology sector (2026)
Παράλληλα, η κοινωνική πίεση αυξάνεται, με τοπικές κοινότητες να αντιδρούν σε έργα που επιβαρύνουν τους υδάτινους πόρους, ενώ ενισχύονται και οι ρυθμιστικές παρεμβάσεις, όπως αυξήσεις τιμών νερού ή αυστηρότεροι περιβαλλοντικοί κανόνες.