Αλ. Σοφιανόπουλος (GEP): «Η προστασία των ανθρώπων δεν αποτελεί κόστος αλλά στρατηγική επένδυση»

Τι αξία έχει ένα πρόγραμμα ευεξίας όταν η καθημερινότητα στο γραφείο χαρακτηρίζεται από υπερβολική πίεση; Και πόσο ουσιαστική είναι η δέσμευση μιας επιχείρησης στην ασφάλεια, εάν υποχωρεί μπροστά στους στόχους παραγωγικότητας; Η συζήτηση για το σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον αποκτά περιεχόμενο όταν φτάνει σε αυτές τις αποφάσεις: στον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η εργασία, αξιολογούνται οι επικεφαλής και προστατεύονται οι άνθρωποι.

Για τον κ. Αλέξανδρο Σοφιανόπουλο, Γενικό Διευθυντή της GEP, η Υγεία και Ασφάλεια είναι υπόθεση της ανώτατης διοίκησης. Η θέση της βρίσκεται στον πυρήνα της εταιρικής διακυβέρνησης, με συγκεκριμένους δείκτες, συστηματική παρακολούθηση και έμφαση στην πρόληψη. Η δέσμευση, όπως επισημαίνει μιλώντας στο ESG+ Stories, δοκιμάζεται όταν η προστασία των εργαζομένων πρέπει να διασφαλιστεί υπό την πίεση οικονομικών απαιτήσεων.

Ο ίδιος περιγράφει μια ελληνική αγορά που αλλάζει με διαφορετικές ταχύτητες. Επιχειρήσεις που επενδύουν συστηματικά στους ανθρώπους τους συνυπάρχουν με άλλες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την ανάπτυξή τους ως δευτερεύουσα προτεραιότητα. Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι αξιολογούν τη συνέπεια ανάμεσα στις εταιρικές αξίες και σε όσα βιώνουν καθημερινά, ενώ η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργεί νέες ανάγκες για δεξιότητες και εξέλιξη.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο κ. Σοφιανόπουλος εξηγεί γιατί οι παροχές δεν αρκούν για να δημιουργήσουν κουλτούρα φροντίδας, προσεγγίζει τις προσδοκίες της Gen Z αποφεύγοντας τις γενικεύσεις και θέτει ένα κριτήριο για την επιχείρηση του μέλλοντος: να δημιουργεί ουσιαστικούς λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι επιλέγουν να παραμείνουν και να αναπτυχθούν μαζί της.

1. Πόσο ψηλά πρέπει να βρίσκεται η Υγεία και Ασφάλεια στην ατζέντα της εταιρικής διακυβέρνησης;

Η Υγεία και η Ασφάλεια οφείλουν να βρίσκονται στον πυρήνα της εταιρικής διακυβέρνησης και να αποτελούν αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα της ανώτατης διοίκησης. Δεν είναι απλώς ζήτημα κανονιστικής συμμόρφωσης, αλλά στρατηγική επιλογή που συνδέεται άμεσα με την ποιότητα της ηγεσίας, την επιχειρησιακή ανθεκτικότητα και τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Η συστηματική παρακολούθηση συγκεκριμένων δεικτών από το Διοικητικό Συμβούλιο είναι απαραίτητη, με έμφαση στην πρόληψη, στην εκπαίδευση και στην εμπέδωση κουλτούρας ασφάλειας. Η πραγματική δέσμευση αποδεικνύεται όταν η προστασία των ανθρώπων ενσωματώνεται σε κάθε επιχειρηματική απόφαση, ακόμη και υπό την πίεση οικονομικών στόχων ή απαιτήσεων παραγωγικότητας.

Πιστεύω ακράδαντα ότι η προστασία των ανθρώπων δεν αποτελεί κόστος, αλλά στρατηγική επένδυση. Η μακροπρόθεσμη επιτυχία μιας επιχείρησης δεν κρίνεται αποκλειστικά από τα οικονομικά της αποτελέσματα, αλλά και από την ικανότητά της να δημιουργεί αξία προστατεύοντας τους ανθρώπους που τη δημιουργούν.

2. Ποια χαρακτηριστικά πρέπει να έχει το πρότυπο εργασιακό περιβάλλον του σήμερα;

Το σύγχρονο πρότυπο εργασιακό περιβάλλον συνδυάζει υψηλή απόδοση, ασφάλεια, εμπιστοσύνη και ουσιαστικές προοπτικές εξέλιξης. Οι ανταγωνιστικές αποδοχές και οι παροχές παραμένουν σημαντικές, αλλά δεν αρκούν για να διασφαλίσουν τη μακροχρόνια δέσμευση των εργαζομένων.

Σήμερα, οι άνθρωποι αναζητούν αξιοκρατία, σεβασμό, ψυχολογική ασφάλεια και ηγεσία που εμπνέει εμπιστοσύνη. Ένα πραγματικά πρότυπο περιβάλλον δεν είναι αυτό που απλώς αξιοποιεί τις δυνατότητες των ανθρώπων, αλλά εκείνο που αγκαλιάζει την προσωπικότητά τους, προσφέροντας τον χώρο, την ασφάλεια να αισθάνονται χρήσιμοι, ισότιμοι και συναισθηματικά προστατευμένοι. Παράλληλα, η συνεχής ανάπτυξη δεξιοτήτων αποκτά στρατηγική σημασία, καθώς η τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη μετασχηματίζουν το εργασιακό περιβάλλον. Εξίσου καθοριστικό είναι οι εργαζόμενοι να αναγνωρίζουν ότι η συνεισφορά τους έχει ουσιαστικό αντίκτυπο και συνδέεται με έναν ευρύτερο εταιρικό σκοπό.

Για εμένα, η ανθρωποκεντρική προσέγγιση και η επιχειρηματική αποτελεσματικότητα αποτελούν αλληλένδετες προϋποθέσεις επιτυχίας. Οι επιχειρήσεις που θα πρωταγωνιστήσουν στο μέλλον θα είναι εκείνες που θα μετατρέψουν την ποιότητα της εργασιακής εμπειρίας σε διατηρήσιμο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

3. Πόσο ψηλά βρίσκεται ο εργαζόμενος στις προτεραιότητες των ελληνικών επιχειρήσεων;

Η ελληνική επιχειρηματικότητα βρίσκεται σε μια κρίσιμη περίοδο μετάβασης. Ολοένα περισσότερες επιχειρήσεις αντιλαμβάνονται ότι το ανθρώπινο κεφάλαιο δεν αποτελεί απλώς λειτουργικό συντελεστή, αλλά στρατηγικό παράγοντα ανταγωνιστικότητας, καινοτομίας και ανάπτυξης.

Ωστόσο, η μετάβαση αυτή εξελίσσεται με διαφορετικές ταχύτητες. Υπάρχουν επιχειρήσεις που επενδύουν συστηματικά στους ανθρώπους τους και άλλες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την ανάπτυξή τους ως δευτερεύουσα προτεραιότητα. Οι δημογραφικές προκλήσεις, η έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού και ο ψηφιακός μετασχηματισμός καθιστούν την αλλαγή αυτή επιτακτική.

Η εκπαίδευση, η Υγεία και Ασφάλεια, η ποιότητα της ηγεσίας και η διατήρηση ταλέντων πρέπει να αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της επιχειρηματικής στρατηγικής, με σαφείς στόχους και μετρήσιμα αποτελέσματα.

Η πραγματική πρόκληση είναι να περάσουμε από την παραδοσιακή διαχείριση ανθρώπινων πόρων στη στρατηγική ανάπτυξη ανθρώπινου κεφαλαίου. Γιατί η επένδυση στους ανθρώπους δεν είναι απλώς επιλογή εταιρικής υπευθυνότητας, αλλά προϋπόθεση μακροπρόθεσμης ανταγωνιστικότητας.

4. Πώς ξεχωρίζει μια ουσιαστική στρατηγική φροντίδας των εργαζομένων από αποσπασματικές παροχές;

Η ουσιαστική φροντίδα των εργαζομένων δεν μετριέται από τον αριθμό των παροχών, αλλά από τον βαθμό στον οποίο η ευημερία τους ενσωματώνεται στην επιχειρηματική στρατηγική και στην καθημερινή λειτουργία. Τα προγράμματα wellbeing, η ψυχολογική υποστήριξη και οι πολιτικές ευελιξίας έχουν αξία, αλλά δεν μπορούν να αντισταθμίσουν μια εργασιακή πραγματικότητα υπερβολικής πίεσης ή έλλειψης εμπιστοσύνης.

Μια ολοκληρωμένη στρατηγική στηρίζεται στην πρόληψη, στην ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων και στη συστηματική αξιολόγηση των αποτελεσμάτων. Κυρίως, όμως, απαιτεί δέσμευση από την ανώτατη διοίκηση. Πίσω από κάθε δείκτη, πλάνο ή παροχή, υπάρχει μια μοναδική ανθρώπινη ιστορία με αγωνίες, όνειρα και ανάγκες. Η αληθινή φροντίδα ξεκινά όταν μαθαίνουμε να ακούμε με ειλικρινές ενδιαφέρον. Η ευημερία δεν μπορεί να αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του HR, αλλά πρέπει να αποτυπώνεται στον τρόπο λήψης αποφάσεων, στην οργάνωση της εργασίας και στην αξιολόγηση της ηγεσίας.

Το πραγματικό κριτήριο επιτυχίας είναι οι άνθρωποι να βιώνουν καθημερινά το ενδιαφέρον της επιχείρησης, ανεξάρτητα από μεμονωμένες δράσεις ή πρωτοβουλίες.

Εκεί ακριβώς διαχωρίζεται η πολιτική παροχών από μια αυθεντική, ανθρωποκεντρική εταιρική κουλτούρα.

5. Πόσο καθοριστική είναι η ποιότητα του εργασιακού περιβάλλοντος για τη διατήρηση εργαζομένων; Τι συμβαίνει με την Gen Z;

Η ποιότητα του εργασιακού περιβάλλοντος αποτελεί πλέον κρίσιμο παράγοντα προσέλκυσης και διατήρησης ταλέντων, επηρεάζοντας άμεσα την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων. Οι ανταγωνιστικές αποδοχές είναι απαραίτητες, αλλά η μακροχρόνια δέσμευση διαμορφώνεται μέσα από την εμπιστοσύνη, την αξιοκρατία, τις προοπτικές εξέλιξης και την ποιότητα της ηγεσίας.

Οι εργαζόμενοι αξιολογούν όλο και περισσότερο τη συνέπεια μεταξύ των εταιρικών αξιών και της καθημερινής τους εμπειρίας. Ειδικά για τη Generation Z, θεωρώ σημαντικό να αποφεύγουμε τις γενικεύσεις. Είναι μια γενιά που αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην αυθεντικότητα, στη διαφάνεια, στη συνεχή ανατροφοδότηση και στην ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής.

Η πρόκληση για τη σύγχρονη ηγεσία δεν είναι να προσαρμοστεί αποσπασματικά στις απαιτήσεις μιας γενιάς, αλλά να δημιουργήσει ένα περιβάλλον στο οποίο διαφορετικές γενιές, από τους Baby Boomers έως τη Gen Z, συνεργάζονται, εξελίσσονται και συνεισφέρουν ουσιαστικά.

Οι επιχειρήσεις που θα ξεχωρίσουν δεν θα περιοριστούν στη διαχείριση της αποχώρησης ταλέντων. Θα επενδύσουν στη δημιουργία ισχυρών λόγων για τους οποίους οι άνθρωποι επιλέγουν να παραμείνουν και να αναπτυχθούν μαζί τους.

6. Ποια θα είναι η μεγαλύτερη αλλαγή στη σχέση επιχείρησης–εργαζομένου την επόμενη πενταετία;

Η σημαντικότερη αλλαγή θα είναι η μετάβαση από την παραδοσιακή σχέση εργοδότη–εργαζομένου σε μια δυναμική σχέση αμοιβαίας αξίας, εμπιστοσύνης και συνεχούς εξέλιξης. Η τεχνητή νοημοσύνη, ο ψηφιακός μετασχηματισμός και οι μεταβαλλόμενες προσδοκίες των εργαζομένων θα επαναπροσδιορίσουν τόσο την οργάνωση της εργασίας όσο και τον ρόλο της ηγεσίας.

Για τις ελληνικές επιχειρήσεις, οι στρατηγικές προτεραιότητες είναι συγκεκριμένες: συστηματική επένδυση στην Υγεία και Ασφάλεια, διαρκής αναβάθμιση δεξιοτήτων, ενίσχυση της ποιότητας της ηγεσίας και ουσιαστική ενσωμάτωση της ευημερίας στην εταιρική στρατηγική.

Παράλληλα, η τεχνολογία πρέπει να λειτουργήσει ως μοχλός όχι μόνο παραγωγικότητας, αλλά και αναβάθμισης της ποιότητας και της ασφάλειας της εργασίας. Η εμπιστοσύνη, η συμμετοχή και η προσαρμοστικότητα θα αποτελέσουν καθοριστικούς παράγοντες επιχειρηματικής ανθεκτικότητας.

Η μεγάλη πρόκληση της επόμενης πενταετίας είναι να συνδέσουμε ακόμη πιο ουσιαστικά την επιχειρηματική ανάπτυξη με την πρόοδο των ανθρώπων. Γιατί η πραγματικά βιώσιμη επιχείρηση δεν επενδύει στους ανθρώπους της παράλληλα με την ανάπτυξή της, αλλά αναπτύσσεται μέσα από αυτούς.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο πλαίσιο του αφιερώματος του ESG+Stories «Οι επιτυχημένες πρακτικές Εταιρικής Διακυβέρνησης και η κουλτούρα στο Εργασιακό Περιβάλλον». Δείτε ολόκληρο το αφιέρωμα.