Η δημιουργία μιας παγκόσμιας αγοράς άνθρακα από τον ΟΗΕ αποτελεί ένα από τα πιο φιλόδοξα εγχειρήματα της πράσινης μετάβασης. Ωστόσο, υπάρχει ο κίνδυνος η υπερβολική αυστηρότητα των κανόνων να υπονομεύσει τον ίδιο τον στόχο της.
Ο μηχανισμός Article 6.4 της Συμφωνίας του Παρισιού σχεδιάστηκε για να αποκαταστήσει την αξιοπιστία των carbon credits, μετατρέποντας τις μειώσεις εκπομπών σε εμπορεύσιμα «περιουσιακά στοιχεία». Και πράγματι, η πρόοδος είναι εμφανής: υψηλότερα standards σε διαφάνεια, μετρησιμότητα και συνέπεια.
Ακριβώς όμως εδώ ανακύπτει το πρόβλημα. Όσο αυξάνεται η ποιότητα, αυξάνεται και το κόστος συμμόρφωσης. Περισσότερα δεδομένα, αυστηρότερη παρακολούθηση, μεγαλύτερες απαιτήσεις. Το αποτέλεσμα; Λιγότερα έργα, λιγότερη συμμετοχή, λιγότερη ρευστότητα.
Ιδιαίτερα στις αναδυόμενες αγορές, όπου η πρόσβαση σε τεχνολογία και υποδομές είναι περιορισμένη, οι απαιτήσεις αυτές μπορεί να αποκλείσουν βιώσιμα έργα πριν καν ξεκινήσουν. Έτσι, η αγορά κινδυνεύει να περάσει από την «έλλειψη ποιότητας» στην «έλλειψη προσφοράς».
Η εμπειρία των χρηματοπιστωτικών αγορών δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο: όχι αποκλεισμός, αλλά διαβάθμιση. Όχι τέλεια projects, αλλά επαρκής πληροφόρηση ώστε οι επενδυτές να αξιολογούν τον κίνδυνο και την αξία.
Η μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής δεν απαιτεί μόνο άψογες λύσεις. Απαιτεί μαζική κινητοποίηση κεφαλαίων. Και χωρίς ευρεία συμμετοχή, ακόμη και το πιο «τέλειο» σύστημα κινδυνεύει να μείνει άδειο.
Πηγή: Reuters
Johan Sulaeman. Διευθυντής στο National University of Singapore (NUS) και καθηγητής στοNUS Business School.
