Ομάδα εννέα επιστημόνων και ειδικών καλεί για τη θεσμοθέτηση μιας διεθνώς εντεταλμένης παγκόσμιας αξιολόγησης κινδύνων της κλιματικής αλλαγής, υποστηρίζοντας ότι οι κυβερνήσεις διαθέτουν σήμερα μόνο «μερική εικόνα» των απειλών και ενδέχεται να λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς πλήρη κατανόηση των συνεπειών
.
Σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι, παρότι οι κυβερνήσεις γνωρίζουν ορισμένους κινδύνους που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή, δεν είναι πάντα σαφές πόσο σοβαροί θα είναι, πόσο γρήγορα θα εκδηλωθούν ή ποιοι από αυτούς μπορούν ακόμη να αποφευχθούν.
«Χωρίς σαφή εικόνα του τι διακυβεύεται, είναι δύσκολο – ή ακόμη και αδύνατο – να τεκμηριωθεί η ανάγκη για αναλογική δράση απέναντι στην κλιματική αλλαγή», αναφέρουν, προσθέτοντας ότι μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει διεθνώς εντολοδοτημένη παγκόσμια αξιολόγηση κλιματικών κινδύνων.
Οι συντάκτες περιλαμβάνουν καθηγητές από έξι βρετανικά πανεπιστήμια – δύο εκ των οποίων είναι επίσης μέλη του Met Office Hadley Centre – καθώς και στελέχη από την S-Curve Economics CIC και την CORDIO East Africa.
Σύμφωνα με το άρθρο, η επιδείνωση της παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης, τα ακραία κύματα καύσωνα, οι παρατεταμένες ξηρασίες και πλημμύρες, η κατάρρευση οικοσυστημάτων και ο κίνδυνος συγκρούσεων, κρατικής αποτυχίας και μαζικής μετανάστευσης που σχετίζονται με το κλίμα καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για πιο ολοκληρωμένη ανάλυση των κινδύνων.
Οι επιστήμονες αναφέρουν, ενδεικτικά, ότι οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής μπορεί να γνωρίζουν πως η άνοδος της στάθμης της θάλασσας απαιτεί περισσότερες επενδύσεις σε αντιπλημμυρικές υποδομές, χωρίς όμως να εξετάζουν το ενδεχόμενο εγκατάλειψης περιοχών σε πόλεις όπως το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη ή η Μουμπάι. Παρομοίως, η αναγνώριση της αύξησης θανάτων από θερμοπληξία δεν συνεπάγεται απαραίτητα επαρκή προετοιμασία για μαζικές απώλειες ζωής σε ένα ακραίο κύμα καύσωνα.
Οι συγγραφείς υπογραμμίζουν ότι, παρότι η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) του ΟΗΕ διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στην αξιολόγηση της επιστημονικής γνώσης, μια συστηματική αξιολόγηση κινδύνων παρέχει διαφορετική, συμπληρωματική πληροφόρηση. Μια τέτοια διαδικασία θα περιλάμβανε τον εντοπισμό κινδύνων σε σχέση με συγκεκριμένους στόχους, την εστίαση στα μεγαλύτερα και στα πιο ακραία πιθανά σενάρια, την αξιοποίηση των καλύτερων διαθέσιμων δεδομένων και την ρητή αναγνώριση των περιορισμών και των αξιακών παραδοχών.
Όπως σημειώνουν, μια παγκόσμια αξιολόγηση κινδύνων «δεν αποτελεί μήνυμα απαισιοδοξίας», αλλά εργαλείο που αποτυπώνει ποια αποτελέσματα μπορούν ακόμη να αποφευχθούν, ενισχύοντας την έγκαιρη λήψη μέτρων μετριασμού και την ανάδειξη της ανθρώπινης δυνατότητας επιλογής.
Παρά τις προκλήσεις — όπως η κατανόηση σπάνιων ή ακραίων σεναρίων, η πολυπλοκότητα αλληλεξαρτώμενων κινδύνων και η ανάγκη διεπιστημονικής συνεργασίας — οι ειδικοί εκτιμούν ότι η εκπόνηση μιας τέτοιας παγκόσμιας αξιολόγησης είναι εφικτή, εφόσον αντιμετωπιστούν συντονισμένα οι επιστημονικές, θεσμικές και κοινωνικές παράμετροι.
Πηγή: Nature, 03.03.2026
Σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature.