Επενδυτικοί φορείς και διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων έχουν εκφράσει ανησυχία για τον τρόπο με τον οποίο το Sustainable Finance Disclosure Regulation 2.0 (SFDR 2.0) της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπει τη μεταχείριση των κρατικών ομολόγων (sovereign debt) στο πλαίσιο των νέων κανόνων βιωσιμότητας.
.
Οι διαφωνίες επικεντρώνονται στο ότι το προτεινόμενο ρυθμιστικό πλαίσιο δεν αναγνωρίζει επαρκώς τα standards που έχουν αναπτυχθεί στην αγορά για την αξιολόγηση της βιωσιμότητας των κρατικών ομολόγων και των ομολόγων υπερεθνικών φορέων.
Το θέμα αυτό έχει προκαλέσει επενδυτικές αντιδράσεις, καθώς οι επενδυτές θεωρούν ότι η τρέχουσα προσέγγιση του SFDR 2.0 θα μπορούσε να περιορίσει την ικανότητά τους να συμπεριλάβουν τέτοια στοιχεία στις στρατηγικές βιώσιμων επενδύσεων χωρίς να αντιμετωπίζουν απροσδόκητους κανονιστικούς περιορισμούς.
Οι ανησυχίες αυτές έρχονται εν μέσω ευρύτερης αναθεώρησης του SFDR που επιχειρεί να απλοποιήσει και να ενδυναμώσει το πλαίσιο αποκαλύψεων βιωσιμότητας για χρηματοπιστωτικά προϊόντα σύμφωνα με τη νέα πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (την οποία αναμένεται να αντικαταστήσει το υπάρχον σύστημα Articles 8/9), προκειμένου να ενισχυθεί η σαφήνεια και να μειωθούν τα διοικητικά βάρη, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζονται ζητήματα greenwashing και σύγκρισης προϊόντων.
Η συζήτηση για τα κρατικά ομόλογα αφορά ειδικά το πώς αυτά τα χρηματοπιστωτικά μέσα θα λογίζονται στα «numerators» που καθορίζουν την κατηγοριοποίηση προϊόντων ως βιώσιμων βάσει των κανόνων, με κάποιες προτάσεις να αποκλείουν γενικά ή μη ειδικά κρατικά χρέη από τη συνεισφορά στις μετρήσεις ESG, εκτός εάν έχουν σαφή χρήση του προϊόντος (use-of-proceeds).
Η θέση αυτή των επενδυτών αντικατοπτρίζει την ευρύτερη τάση να ζητείται από τα νέα πρότυπα βιωσιμότητας όχι μόνο αυστηρότητα, αλλά και ευθυγράμμιση με πρακτικές αξιολόγησης που είναι αποδεκτές στην αγορά, ώστε να ενσωματώνονται καλύτερα σε στρατηγικές βιώσιμων επενδύσεων και να ενισχύεται η προσέλκυση ιδιωτικών κεφαλαίων στην πράσινη μετάβαση.
Οι διαφωνίες επικεντρώνονται στο ότι το προτεινόμενο ρυθμιστικό πλαίσιο δεν αναγνωρίζει επαρκώς τα standards που έχουν αναπτυχθεί στην αγορά για την αξιολόγηση της βιωσιμότητας των κρατικών ομολόγων και των ομολόγων υπερεθνικών φορέων.